Фаўст

Гётэ Ёган Вольфганг

Страснасць запалу, Мілы наш сыне, Зведай памалу, Шал твой астыне Тут, на прыволлі Ціхіх далін.

Эўфарыён

З вашае волі — Не выйдзе ваш сын.

(Уецца паміж хорам, парываючы ўсіх да танца.)

На карагоды я Майстар і зух, — Толькі б мелодыя, Жвавасць і рух.

Алена

Добра,

сыночак, скачы, Танцам красунь вучы. Ты карагодзь, іграй.

Фаўст

Не падабаецца, не — Гэты іх танец мне. Скончыцца лепш няхай!

Эўфарыён і хор карагодзяць, танцуючы і спяваючы.

Хор

Ручкай рухаваю, Плаўнай і гнуткай, Ножкаю жваваю, Спрытнай і хуткай, Вабячы вока нам Станам дзіцячым, Пасмаю-локанам, Рухам гарачым, Зачаравала Гэта дзіця. Сэрца ўспалала Ад пачуцця!

Паўза.

Эўфарыён

Вы ўсе, дзяўчаты, Як тыя лані, Хутчэй пад шаты, А я за вамі. Я — паляўнічы, Дзічына — вы!

Хор

У скокі-ловы Пачнём гуляць мы, Усе гатовы Цябе абняць мы. Бяжым, красунчык, На паплавы!

Эўфарыён

Ляцім, лунаем Над лугам, гаем. Рахманай мілай Я не лаўлю,— Узяўшы сілай, Мацней люблю.

Алена і Фаўст

Шал які! Які тут вэрхал! — Ні канца і ні супыну. Праз лугі, праз гоні рэхам Трубны год ляціць над долам! Гоман, грукат, віск і крык!

Хор (хутка ўваходзячы па адной)

Ганарысты жартаўнік ён — Не спыніўся перад колам, Усярэдзіну пранік ён, Падхапіў дзяўчо — і знік!

Эўфарыён (несучы маладую дзяўчыну)

На забаву я красу Правам дужага нясу. Грудзі пругкія я ўпешчу, Губкі пухлыя я ўлешчу, Моц сваю, запал і волю Перамогай задаволю.

Дзяўчына

Адпусці! У гэтай плоці Вольны дух і сіла ёсць, І тваёй юрні, ахвоце Не аддасца прыгажосць. Замахнулася замнога Самаўпэўненасць твая, Ой, глядзі, з цябе, дурнога, Пасмяюся ўволю я.

(Успалымняецца і ўзносіцца.)

Ну, саколік, дагані! У

эфірнай вышыні Дагарыць краса мая!

Эўфарыён (атрасаючы рэшткі полымя)

Тут навокал граніт, Тут лясны гушчар, А юначы мой спрыт Прагне ўзвіцца да хмар, Ветру парыўнага свісту, Хваляў буруннага хлісту. Я на прастор палячу — Вольна дыхнуць хачу!

(Скача ўсё вышэй і вышэй са скалы на скалу.)

Алена, Фаўст, хор

Хочаш з козачкай зраўняцца,— Не сарвіся з гонкіх круч.

Эўфарыён

Мне б угору толькі ўзняцца, Разарваць тугі абруч! Бачу і пазнаю: Я ў Пелопса^{236} стаю — Край абмыты марамі, Край з крутымі гарамі.

Хор

Можа, цябе гнятуць Лес і ўцёсы? Глянь: доле ў нас растуць З гронкамі лозы, Смоквы, нібы ў раі — Розныя ёсць плады. У блаславёным краі Блаславёны і ты.

Эўфарыён

Ваша адна трызня: Мірнага ўведаць дня. Перамога і бой — Вось дэвіз мой!

Хор

Хто парываецца прагна Да ваяўнічых дзей, Той губіць марна Шчасце надзей.

Эўфарыён

Роджаны гэтай зямлёй — Ведае бой, Праліць у змаганні кроў Заўсёды гатоў. І не скарыць нічым Чыстых душой, Шчасце хай дасць усім Пераможны бой!

Хор

Гляньце, ўгору ён імкнецца, Прагне ўвысь ужо смяльчак,— Не дзіця ён, не сагнецца У баі герой-юнак.

Эўфарыён

Што мне хвалі, што муры мне, Я ж упэўнены ў сабе! Сіла, моц мая абрыне Перашкоды ў барацьбе. Меч скую са сталі звонкай, Каб не сеў на горб тыран. Будзь, жанчына, амазонкай, А дзіця будзь, як тытан!

Хор

Слава паэзіі, Дзіўнай кудзесіі! Зоркай яна Ззяе з цямна, Грудзі лагодзіць, Дух наш малодзіць — Сэрцаў вясна!

Эўфарыён

Не, я не хлопчык кучаравы — Юнак узброены ідзе. На бой святы, на бой крывавы Ён за сабой братоў вядзе. На бой, Герой! Там слава і трыумф надзей!

Алена і Фаўст