Токол

ШАРШЕН Айг?л

– Сиз кимсиз, эмнеге ыйлап жатасыз? – деди Жаркынай такылдап анын тамган жашын срт, Урматкан эжесин

карады, ал “айтпа” дегендей оозун кымтый басып кетти.

– Ал менин эжем болот садага, эми окууа кире гой, бул акчага керектд алып ал ээ? – деп жз сом берди.

– Сиздин эжеиз болсо менин таежем тура ээ?

– Ооба, эми дагы келем, жакшы окугун ээ? – деп Урматкан кызды кучактап дагы бетинен п жнтт, Турдукан бул кезде жрг сыздап, зн-з жектеп жер карап кз жашы жзн жууп кетип жаткан.

– Эже, ыйлай бербечи, – деди Урматкан жете келип.

– Ушундан

кр алардын артынан эле лбй неге тир калдым, менин кнм жер ктргс Урмат, кз крн лтрбдмб, неге балдарыма каршыгып туруп алганымды билбейм, жалгызымдын туягынын жзн кантип чо энемин демек элем, мен анын туулушун да каалабаганмын, мендей жексурду тир жазалагысы келген экен да кудай таала, – деп шолоктоп ыйлап жатты. Урматкан улуу кызын кошуп берип Турдукан йнд калды, ага колу-кошусу эртели кеч кирип чыгып жатты, баягы курбусу Салкын келди бир кн:

– Сени келди деп эле уктум да келе бердим, Бишкектеги уулумдун йнд жргнмн, – деди учурашкан со.

Конец ознакомительного фрагмента.