Мроi Багны

Гуринович Влада

Ён тузануся, спрабуючы вызвалцца, але Ян выкруц яму руку так, што затрашчал сухажылл. Незнаёмец завы ад болю.

– Добра, халера з табой, - выдыхну ён.
– Чаго ты хочаш? Дадому цябе адвесц?

– Няма мяне дома.

– А-а-а, дык ты таксама бадзяга?
– голас незнаёмца нбыта палагодне.
– Што ж ты адразу не сказа?

Цяпер ягоным голасе з'явлся мралюбныя нотк.

– Слухай, адпусц. Ёсць тут карчомка адна, акурат для такх, як мы з табой. Ну, адпусц жо! Я сам вазьму цябе за руку ды адвяду, куды трэба.

– Не, мне вельм зручна трымаць за руку цябе. дз наперад, а я за табой.

Бадзяга, крэкчучы,

выбрася з машыны. Ян моцна трыма яго за руку вышэй локця.

– Ну, хадзем, ц што?
– ксла прагавары бадзяга.

Бадзяга давол дога вадз яго па гарадскх вулцах. Некальк разо, кал яму здавалася, што Ян аслаб хватку, ён спрабава выдрацца цячы. Нарэшце, зразумешы, што Ян ад яго не адстане, бадзяга здася. Збочышы нейк завулак, яны спынлся.

– Прыйшл. Карчомка, у найлепшым выглядзе, - сказа бадзяга.

Ян адчу пад нагам абледзянелыя прыступк (аб якх бадзяга, вядома ж, не папярэдз), потым ён пачу, як яго спадарожнк грукае дзверы. З-за дзвярэй пачуся неразборлвы воклч, потым зарыпел старыя завесы. Знутры павеяла гарачынёй смуродам начлежк.

– Усё, усё, недалетак, прывё я цябе, куды абяца. Адпусц жо!
– замармыта бадзяга.

Ян расцсну пальцы. Бадзяга адразу ж кнуся бок - Ян пачу, як за м зачынлся дзверы. Ён стая у нерашучасц. З глыбн памяшкання данослася рыпенне коек, надрыны кашаль храп. Дзесьц побач гарэла алейная лямпа - чулася цхае шыпенне кнота, адчувася пах гарэлага тлушчу.

– Ну, што ста, як...на мшы? Грошык ган, - пачу ён вясёлы, развязны голас.

Ян зраб крок наперад адразу ж наляце на драляны стол.

– Сляпы, ц што? Тутака я, тут!
– чалавек плясну у далон, каб пазначыць сваё месцазнаходжанне.
– Нешта я цябе не памятаю. Першы раз тут? Я, значыцца, тут за кашталяна. А за начлег у нас плацяць адзн медны. Зусм нядорага, згадзся.

Ян суну руку кшэнь куртк працягну "кашталяну" манету - тую самую, што напярэдадн адда яму чалавек, як назва сябе "Ангх".

– Вось добранька!
– Ян пачу, як 'кашталян' адсуну шуфляду стала, манета са звонам паляцела нутр.

– Ну дз, ладкуйся. Ат, ёлупень я! Ты ж сам не знойдзеш.

"Кашталян" схап Яна за рука, працягнушы яго праз усё памяшканне, штурхну на адну з коек.

– Значыцца, так. Направа койк, налева зрэбнк сушацца. Выгоды сенцах. Сценачк трымайся, так не заблукаеш.

– Дзякуй...
– прамов Ян.

– Усё. Адпачывайце, яснавяльможна панства. Як у лепшых дамах!
– сказа "кашталян" вярнуся да свайго стала.

Ян сядзе на вузенькай койцы, адчуваючы смяротную стомленасць. Працягнушы руку, ён намаца у сябе за спной абшарпаныя дошк, якя, пэна, нкол не ведал тынкок. Койка стаяла каля сцяны - ужо нядрэнна. Ян скну чаравк пасуну х да ножк койк - так, каб ранцой не давялося х шукаць. Кал ён сцягва з сябе куртку, з кшэн выпа нейк прадмет са звонам пакацся пад койку. Апусцшыся на кален, Ян маца рукам па дошках падлог, лпкх ад бруду, пакуль не натрап на маленьк металчны дыск з рыфленай паверхняй. Медны? Але ён тольк што адда яго "кашталяну". Напэна, гэты Ангх да яму не адзн медны, а ажно два, проста манеты склелся памж сабой, Ян прыня х за адну. Зацснушы манету далон, ён расцягнуся на койцы. Кодры тут не прадугледжвался, ён накрыся футравай курткай. Паляжашы так некаторы час, ён рэзка павярнуся тварам да сцяны ткнуся лбом у мулк сяннк. Ад сеннка пахла гнлой саломай. Ян не веда, што будзе з м затра. Але прынамс сённяшнюю

ноч ён прабавць не пад адкрытым небам.

Куратар

– Йорхас, Йорхас. Вэл Йорхас, - з роняй патара агент Тайнай Канцыляры, як сядзе на пярэднм сядзенн поруч з шафёрам, таксама зацягнутым у чорную нформу.
– Вы мяне расчаравал, спадар Йорхас. Жудасна расчаравал. Садзейнчаць ворагам нацы, цяпер, кал дзяржава стане вайны... Здаецца, дзевяць гадо катарг год астрозе нчому вас не навучыл. Нездарма кажуць, што адступнка былых не бывае.

Машына з ведамасным нумарам мчалася па вулцах праспектах, залтых святлом лхтаро. Рэдкя прыватныя экпажы туллся да абочын, саступаючы дарогу, мнак на ходнках спынялся праводзл х догм позркам, поным трывог. Чорныя машыны Канцыляры, што крумкачам лётал па дарогах правнцы, выклкал тубыльца амаль мстычны жах. На скрыжаванн машына рэзка спынлася. Чыйсьц прыватны экпаж, як еха следам, ледзь не ляце м у карму. Завшчал тармазы. "Крэцны", - пракаментава шафёр. Прапусцшы калону бронетэхнк, якая рухалася пад сцягам мперы, машына панеслася далей па праспекце. У салоне пахла дубленай скурай. Чалавек на мя Вэл Йорхас сядзе на заднм сядзенн, зацснуты памж двума грамлам цывльным. Н страху, н панк ён не адчува. Усё, што адбывалася, здавалася нерэальным, быццам мроя наяве.

– Дзяржава дала табе шанец, Вэл Йорхас. Здавалася б, жыв сабе ды радуйся, - павярнушыся тварам да затрыманага, як сядзе ззаду, агент паглядзе на яго холадна, амаль з агдай.
– Йорхас, што табе паабяцал? А? Я зараз не як следчы цябе пытаюся, а так, чыста па-чалавечы. Што, цёплае мястэчка Цытадэл? Пры новым радзе? Ну, адказвай!..

Галаву Агусты куфэрачку, прамача Вэл Йорхас. Прынамс, так гавары Севаст, мяркуючы па тоне, якм гэта было сказана, Севаст не жартава. А таксама права вярнуцца Царгорад. вярнуць сабе добрае мя, раз назажды. А цана пытання - нейкая сотня-другая жыцця. Альбо тысяча-другая. Хто х наогул лчыць, гэтых тубыльца балотных? Грамадзяне другой катэгоры...

– Магу я даведацца, хто мяне зда?
– спыта ён глухм гласам.

Агент пахта галавой.

– Дык твае ж Братчык здал. Надоечы зял аднаго, ну ён выкла усё, што ведае. А веда ён, мяркуючы па см, не вельм многа. Пача малоць нейкую лухту пра кантрабандыста. Вось тут-то тваё мя сплыло, Вэл Йорхас. Дакладней, Аль...

– Гэтыя семгальцы як дзец, далбог, - раптам умяшася шафёр.
– Пра якую незалежнасць можа быць размова, кал яны нават не адбылся як нацыя?

– тым не менш, нацыянал-адраджэнства знмае галаву, - запярэчы агент.
– дэ гэтак званых Братчыка - прымтыная фальшыка, скляпаная Цытадэл ворагам Агусты. Аднак тубыльцам гэта прыйшлося да спадобы. Змошчык, пэна, сам не сведамляюць, што за пачвару яны выпусцл на волю.

– Сёння на фасадзе жандармеры хтосьц намалява васьмканцовы крыж, - прамов грамла, як сядзе справа ад затрыманага.
– А зачора адзн мясцовы псарчук, якога злавл на хабары, пача сваволць проста судзе. Запатрабава, каб суддзя звяртася да яго на семгальскай мове, бо рамейскай ён, бач ты, не разумее. Прыйшлося дубнкай пачаставаць, каб зразуме.

– Зусм расперазался, - працадз грамла, як сядзе злева.

Машына з'ехала з праспекта папятляшы трох па звлстых, слаба асветлены вулачках, незабаве апынулася пасярод працонага квартала на самай ускране Асменя. Шафёр заглушы матор.