Мроi Багны

Гуринович Влада

Над старым горадам, раскнушы

зорныя крылы, лунала ноч, а людзям, якя мрна спал свах дамах, снлася музыка балотнай скрыпк - знаёмая, але амаль забытая, таму што Паночнай Правнцы яе не чул жо цэлых дванаццаць гадо. Мелодыя гучала сё мацней, ляцела далей далей, над лясам балотам, да мора, за край зямл, дзе цямноцц воды

зямныя зрынаюцца бездань, а дэманы хаосу чакаюць, кал нябачны, безаблчны Вандронк зно заклча х у свет, у якм больш не будзе людзей.

– Яны не такя безнадзейныя, - патары юнак.
– Год тысячны надышо, але трох часу х яшчэ ёсць. нас з табой таксама, братка. Ён стая, прыцскаючы да грудзей лютню, яго пальцы лёгенька дакранался струн, але гэтым разам лютня яго мачала.