Выбранае
Шрифт:
СІВЫЯ ЛІСТЫ
Гэта роспач пісала, не я,
Гэты ліст напаўзмрочнай парою.
Гэта вецер віхурнага дня
Ліст прыбіў да магілы героя.
Хто яму прачытаў гэты ліст?
І няўжо тыя словы кранулі?
Бо ён жыў невядома калі,
Ў час далёкі: між дзідай і куляй.
Бо
Неспакойна і сёньня герою...
Мне прыходзяць сівыя лісты,
Ды атрамант бярэцца крывёю.
СТАРЫ ДУБ
Гайдаюць пругкія галіны,
Сваволяць жалуды-малечы.
Сьпякотных тыдняў успаміны
Дуб занатоўвае пад вечар.
Забыўся на мясьціну гэту
Пяшчотны дождж сівых абшараў.
Ды ведаю, наложыць вета
На сьпёку колішняя хмара.
НЕМАЎЛЯ
На сьнезе знайшлі немаўля -
У неба глядзіць і ня плача.
Далонька сьціскае імя -
Адзіную спадчыну.
Марозу яго не працяць,
І сьнег не пячэ халадэчай.
Гілі ўсьлед за сонцам ляцяць,
І бачыць іх толькі малеча.
Ніякіх ня ведае слоў,
Свабода - дзіцяці калыска.
Існуе ў сьвеце яно
Як сьнег, як мароз, як вятрыска.
* * *
Шукае лекавыя травы
Сабака брудны, нехлямяжы.
Паміж няіснасьцю і явай
Прашкандыбае - зноўку ляжа.
Няўжо ня знойдзе і загіне?
Няўжо ў Чырвонай кнізе лекі?
Цьвітуць у дворыках вяргіні,
Буяюць флёксы ля аптэкі.
СТАЛЁВАЯ РЫБА
Рыба губляе луску -
Сталь дамагаецца цела.
Па мэталёвым пяску
Рыба зьнямогла ляцела.
Чуеш - як скрыгат расьце,
Воды стаўбурацца ў гудзе?
Безьліч сьмяротных асьцей
Рэчцы патрапілі ў грудзі.
Бачыш -
Срэбныя воды ўскіпаюць?
Чайка і хлопчык-вудаль
Марна ратунку гукаюць.
На мэталёвым пяску
Сьлед пісягом застаецца.
Рыба, згубіўшы луску,
Блешняй сама абярнецца.
ТРАСКА
У кансэроўцы зварухнулася траска.
І плаўнікі запрацавалі, што вінты.
У плаўнях морквы і лаўровага ліста
Яна ўсплывала са статычнае вады.
Марудзіць час... лятуць вякі...
Траска ўсплывае - новы мацярык.
Ня ведаюць спакою маракі.
Лунае акіянам рыбін крык.
* * *
Сьвет наш ня ведае райскіх мясьцін,
Мусіць, яны толькі ў кнігах ды песьнях
Клічуць вандроўнікаў мройным узлесьсем.
Сьвет наш ня ведае райскіх мясьцін.
Прывіднай зьнічкаю думка ўваскрэсьне:
Досыць рабіць пісягі каляін, -
Сьвет наш ня ведае райскіх мясьцін,
Мусіць, яны толькі ў кнігах ды песьнях.
Зьнічка хвіліну трымціць...
ВАБІК
Забі пярун мяне, - я чую
Выразны сумны голас твой!
Наперадзе чарот сьцяной.
Праз чараты на кліч прастую,
Бо голас - ТВОЙ!
Хаваюць неба чараціны.
Хапаюцца за ногі балаціны.
А голас кліча, мкне чароўны
І працінае мне душу.
Марудна як! Хай парашут
Мяне на голас выкіроўваў.
Я захліснуў бы парашут!
Сьцяну апошнюю патрушчыў.
Насупраць - праз лагчыну - пушча,
Дзе пад кашлатаю ялінай
Дзьмуў паляўнічы ў чараціну.
* * *
Вэнэра пацеркай мігціць,
У аскетычны космас запрашае.
Камэты срэбнаколерная ніць