Прывід вясны

Алесь Аркуш

каляровыя аканіцы

заможныя дзябёлыя

брамы

выпадкова не патрапіш

на вулкі гэтага места

яго няма — пакуль ты

ня ўявіш яго сам

будзеш кружляць

на зорным небе

будзеш клыгаць

як прывід-вандроўнік

пакуль

не адчуеш

патрэбы вяртаньня

як алоўкі

што пакідаюць сьлед

зьнікаюць людзі

паломніцтва ў нікуды

крэсьленьне па крэсьленьні

* * *

На душы супакой, восень зьвіла кубло,

Дождж патрэбны для стомленых воч.

І адразу ўсплывае, як месяц у ноч,

Варажнеча дурманлівых слоў.

Кроплі-гукі дажджу працінаюць мяне,

Як паверхню лагоднай ракі.

На ўзьбярэжжы алешыну вецер ня гне —

Разыйшоўся ў чатыры бакі.

На душы супакой. Адчуваю сябе,

Нібы ў чоўне на днішчы ляжу.

Твой, Ясон, карабель,

карабель... карабель...

Мне прымроіўся ў рысах дажджу.

* * *

З майго сэрца вырасьце аер.

Ён ад ветру будзе ціха шамацець...

Сэрца — птах, што выбіўся ляцець,

Бо да неба страчаны давер.

Толькі птах ня стане на калені —

Крылы ператворацца ў карэньні.

НОНКАНФАРМІЗМ

Аб чым спрачацца мне з табой?

Мы - дзеці рознае сыстэмы.

Цябе хвалююць, дружа, цэны,

А я лічу іх рост лухтой.

Што мусіць быць у сьвеце гэтым —

Адбудзецца, як ні суроч,

Дзень сыдзе, запануе ноч, —

Наклеюць новыя партрэты.

І толькі твой уласны сьвет

Залежыць ад твайго жаданьня,

Ніхто, ні ў якім Татарстане,

Ня зьменіць рух яго плянэт.

І лепшай зброі для людзей,

Чым моц свайго нонканфармізму,

Ня ведае сусьвет вялізны --

Ні

ліхадзей, ні дабрадзей.

Бо Д’ябал можа спакушаць

На ўзроўні цэнаў і пасадаў,

Улады, страўніка, акладаў —

І толькі гэтак кіраваць.

Парадак усталюе тут,

Бадай што, толькі мужнасьць духу.

Змагайся з Д’яблам, космас слухай,

Вазьмі СВАБОДУ за статут.

* * *

Ня думаць пра сон і паразы,

Свабоду карміць з далоні,

Раздаць безмаетным запасы

І выкінуць плэер “Sony”.

І слухаць, як гойсае вецер,

Што робіць падушны вопіс…

Сьмерць – непісьменная лэдзі –

Паставіць свой крыжык-росьпіс.

Закуты ў цяжар цела,

Шукаеш таемныя дзьверы…

Здаецца, патрэбная сьмеласьць,

А досыць адной веры.

На беразе вечнага часу,

Дзе робіцца друзам выгоды,

З апошняга хлеба запасу

Ты корміш птушку Свабоды.

СКОЛ

Таямніца за паверхняй.

Бачу неба, бачу дол.

Нахіляюся і сьмела

Я раблю вялікі скол.

Я ня буду слухаць шэпты.

Дождж цярусіць, лье ў падзол.

Не адмоўлюся ад мэты –

Расчытаць сьвяжуткі скол.

Як пра вецер сьведчаць птушкі,

Пра гульню – фінальны гол,

Мне адкрые таямніцу

Грубы нечаканы скол.

Падрыхтаванае на падставе: Аркуш Алесь, Прывід вясны: Вершы — Мінск: Логвінаў, 2003. — 64 с.

ISBN 985-6701-28-7

Гэта першая кніга Алеся Аркуша, якая выходзіць у Менскім выдавецтве. Доўгі час лідэр Таварыства Вольных Літаратараў выдаваў свае зборнікі альбо ў Полацку, альбо за мяжою. У "Прывідзе вясны" аўтар паставіў за мэту стварыць канцэптуальны зборнік – з агульным тэмбрам паэтычнага маўленьня, скразной тэмай, сюррэалістычным зьместам. Некаторыя з гэтых вершаў ужо сталі хрэстаматыйнымі, увайшлі ў розныя анталёгіі, калектыўныя зборнікі: "Катрынка", "Над пожняй плачуць правады...", "Сталёвая рыба", "З майго сэрца вырасьце аер...", "Нонканфармізм".